szpiegostwa gospodarczego.
W rezultacie wylewu nowych firm, miesięczna liczba nowych gier wzrosła ze 100 w czerwcu 1982 do ponad 400 pół roku później; w ten sposób rynek wszedł na drogę do zapaści.
W odróżnieniu od Nintendo, Sony i Microsoftu obecnie (patrz sekcja Skutki), Atari i Mattel utraciły kontrolę nad wydawnictwem gier na swoje platformy, a tym samym możliwość upewnienia się, że rynek nie będzie przesycony. Większość nowych firm nie miała wykwalifikowanych programistów, więc gry takie jak Chase the Chuck Wagon, Lost Luggage czy Skeet Shoot tworzono po prostu w nadziei na zyski z szału gier komputerowych. Choć głośno je reklamowano, były one na ogół niskiej jakości i większość z nich sprzedała się w bardzo niewielkiej liczbie kopii.
Do zapaści walnie przyczyniły się również ugruntowane firmy, w tym Atari, które wydało na konsolę 2600 dwie poślednie gry: Pac-Mana – niedorównujący oryginałowi port gry arcade, oraz adaptację filmu E.T. the Extra-Terrestrial. Ta druga, głośno rozreklamowana gra (wyprodukowano 5 mln kartridżów z E.T.) miała przynieść Atari ogromne dochody. Aby jednak zdążyć przed świętami Bożego Narodzenia 1982, wydano ją już po sześciu tygodniach prac. Niską jakość gry zauważyły media, które nazwały E.T.