Rząd zgodził się między innymi na wprowadzenie szariatu w Acehu i zobowiązał się do sprawiedliwszego podziału zysków pochodzących z eksploatacji miejscowych złóż naturalnych.
W 2005 roku podpisano kolejne porozumienie, na mocy którego Aceh uzyskał szeroką autonomię w zamian za wyrzeczenie się dążenia do pełnej niepodległości. Dżakarta zobowiązała się również do uwolnienia więźniów politycznych. Dodatkowo członkowie ugrupowań partyzanckich objęci zostali amnestią i przyznano im ziemię uprawną. Niechęć do władzy centralnej jest tu jednak wciąż silna, zwłaszcza że większość pieniędzy z gazu i ropy nadal trafia do Dżakarty.
Gospodarka Aczinowie tradycyjnie zajmowali się rolnictwem i rybołówstwem i wielu z nich czyni to do dziś. Podstawową rośliną uprawną są różne odmiany ryżu. Oprócz tego uprawia się tu również trzcinę cukrową, orzeszki ziemne, palmy kokosowe, kukurydzę, pieprz, tytoń i kawowce. Wiele rodzin żyjących na wsi posiada także niewielkie stada wołów domowych. Większość mieszkańców wsi nie posiada jednak ziemi na własność, jest zmuszona do dzierżawy. Wojna i tsunami z 2005 roku doprowadziły do olbrzymich zniszczeń, w wyniku których tradycyjne rolnictwo mocno podupadło. Współcześnie duża część Aczinów pracuje w przemyśle wydobywczym i na farmach przemysłowych.