To w tej mowie Abu al-Abbas użył w stosunku do siebie określenia „As-Saffah”, pod którym przeszedł do historii. „As-Saffah” oznacza dosłownie „rozlewający krew”, chodzi tutaj jednak o krew zwierząt przeznaczonych na ucztę, tak że epitet ten należy rozumieć jako „hojny, szczodry”. Przydomek „As-Saffah” wiązano wówczas z osobą mahdiego, „słusznie prowadzonego [przez Boga]”, władcy który miał przywrócić pokój i sprawiedliwość; .
Pomimo proalidzkich sympatii Abu Salamy As-Saffah „był nadal chętny, lub prawdopodobnie zobligowany, do pozostawienia go jako wezyra”, którym to tytułem, rozumianym w jego pierwotnym, koranicznym sensie osobistego doradcy i powiernika władcy, dowódca Haszymitów posługiwał się już wcześniej. W momencie objęcia władzy przez As-Saffaha Umajjadzi wcale jeszcze nie byli pokonani. Dopiero w drugiej połowie stycznia 750 roku wojska Abbasydów, dowodzone przez wuja As-Saffaha, Abd Allaha Ibn Alego, pokonały armię ostatniego kalifa z dynastii Umajjadów, Marwana (744–750), w Bitwie nad Wielkim Zabem. Po tej klęsce Umajjadów zajęto niemal bez oporu Syrię, gdzie Marwan nie cieszył się popularnością. Marwan uciekł do Egiptu, gdzie ostatecznie został zabity 5 sierpnia 750 roku. Po śmierci Marwana główna kampania mogła być uznana za zakończoną.