Wojna z Wenecją 10 grudnia 1508 roku została zawiązana w Cambrai liga jednocząca przeciw Wenecji króla Francji, Anglii i cesarza Maksymiliana. We Włoszech papież Juliusz II usiłował nakłonić wenecjan do zwrotu Kościołowi ziem i fortec Romanii, które zagarnęli. Wenecjanie odmówili i w marcu 1509 roku papież przystąpił do Ligi. Alfons został mianowany gonfalonierem Kościoła i, jako lennik papieski, rozpoczął przygotowania do wojny. Od służby papieżowi nie wymówił się też markiz Mantui Francesco Gonzaga. Pierwszym czynem wojennym była ekskomunika rzucona przez papieża na Wenecję. 15 maja połączone siły sojusznicze spotkały się w Agnadello koło Cremony z 50. tysięczną armią wenecką. Cztery dni trwające zmagania przyniosły sukces Lidze. Potęga lądowa Wenecji została złamana. W trakcie dalszych działań wojennych wenecjanie próbowali zaatakować od morza Ferrarę. Eskadra floty, która wpłynęła w głąb Padu, została rozbita przez pozostawionego na straży państwa kardynała Hipolita. Wenecjanie podjęli próby negocjacji z papieżem. W trakcie działań wojennych wpadł w ich ręce markiz Mantui, którego użyli jako karty przetargowej. Na początku 1510 roku nastąpiło przesilenie. Papież obawiając się wzrostu wpływów francuskich we Włoszech i niewierności Gonzagi zaprosił do Rzymu delegację wenecką.