W swoich wydatkach skrzętnie zapisywał sumy per Venere lasciva, w studio porozwieszał obrazy Cosimo Tury, przedstawiające nagie postaci kobiece, drażniące zmysły. W młodości Alfons sporo podróżował, interesując się kwestiami praktycznymi: architekturą twierdz i portów, budową miast, gospodarką, uzbrojeniem, obyczajami. Do czasu, gdy księstwem rządził ojciec, sprawami państwa starał się zajmować jak najmniej, skupiając się na odlewaniu armat, wyrabianiu waz majolikowych i kobietach.
Na początku 1500 roku Herkules otrzymał propozycję ożenienia, niedawno owdowiałego Alfonsa z Lukrecją Borgią. Wspierany w tym przez króla francuskiego, grał na zwłokę. Ostatecznie jednak zmuszony był ulec, Ludwik XII potrzebował bowiem poparcia Borgiów dla swoich planów podboju południowych Włoch. W zamian za małżeństwo Herkules I wynegocjował sto tysięcy dukatów posagu i prawie drugie tyle w klejnotach, strojach i srebrach, przyłączenie do Ferrary zamków Cento i Pieve, obniżenie rocznej daniny składanej przez Ferrarę papieżowi z czterech tysięcy do stu dukatów oraz tytuł książąt Ferrary dla wszystkich męskich potomków Lukrecji i Alfonsa. Kontrakt ślubny został podpisany 1 września 1501 roku. Uroczystości weselne miały miejsce na początku następnego roku i należały do najwspanialszych w renesansowych Włoszech.