Została kanonizowana przez papieża Urbana VIII, w 1625. Od 1695 jej święto obchodzono 8 lipca, jednak w 1969 zostało ono przeniesione na właściwy dzień, tj. dzień jej śmierci − 4 lipca.
Legenda o cudzie róż Najbardziej znaną historią o świętej królowej Izabeli jest bez wątpienia cud róż. Według portugalskiej legendy królowa opuściła zamek w Leirii pewnego zimowego poranka, aby rozdać chleb najuboższym. Zaskoczona przez władcę, który zapytał ją, dokąd idzie i co niesie w fartuchu, królowa miała wykrzyknąć: To róże, panie! Nieufny król Dionizy zapytał: Róże w styczniu? Królowa Izabela pokazała wtedy zawartość fartucha swojej sukni, a w nim były róże, a nie chleb, który ukryła.
Dokładny czas pojawienia się tej legendy w tradycji portugalskiej nie jest znany. Nie pojawia się ona w anonimowej biografii królowej napisanej w XIV wieku, ale krążyła ustnie po kraju w ostatnich dziesięcioleciach tego stulecia. Najstarszym znanym zapisem jest XV-wieczny ołtarz zachowany w Narodowym Muzeum Sztuki Katalonii. Pierwsza wzmianka pisana pochodzi z 1562.