185–197..
W sierpniu 1945 został aresztowany przez funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa władzy powojennej w związku z działalnością niepodległościową. Sądzony przez Wojskowy Sąd Rejonowy razem z grupą członków krakowskiego KON, został skazany na pięć lat więzienia, ale w związku z amnestią wypuszczono go już w październiku 1946 r. Po wyjściu na wolność poświęcił się pracy literackiej, publikował m.in. w „Tygodniku Powszechnym” i tygodniku „Dziś i Jutro” oraz pracował w Polskim Radio.
Latem 1950 nawiązał kontakt ze współpracowniczką siatki polskiego wywiadu emigracyjnego pod kierownictwem mjr. Andrzeja Czaykowskiego – Sylwią Rzeczycką. Gwiżdż dzielił się z nią danymi dotyczącymi m.in. kolektywizacji rolnictwa, działalności podziemia antykomunistycznego czy nastrojów społecznych w związku z reformą rolną. Czaykowski wykorzystał te informacje w swoich raportach wysyłanych do Londynu. W listopadzie 1951 Gwiżdż został aresztowany w związku z rozbiciem siatki wywiadowczej i osadzony w więzieniu mokotowskim w Warszawie jako jej informator. W czasie śledztwa zachowywał nieugiętą postawę. Mimo złego stanu zdrowia, zagrażającego życiu i potwierdzonego opinią lekarską z marca 1952, areszt przedłużono na wniosek płk. Józefa Różańskiego. Gwiżdż zmarł 27 maja 1952 w szpitalu więziennymTomasz Krok, ''Afera teozofów.