żelarki na Spiszu i Orawie – ostatniej pozostałości pańszczyzny na ziemiach polskich).
W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas w grupie oficerów „posłowie i senatorowie”. Zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku. W tym samym roku zajmował 13. lokatę na liście starszeństwa oficerów rezerwy piechoty.
Podczas okupacji hitlerowskiej mieszkał w Warszawie, należał do Armii Krajowej. W powstaniu warszawskim pełnił funkcję komendanta Rejonu V – Sadyba, w Okręgu Mokotowskim Armii Krajowej. Wyszedł z Warszawy z ludnością cywilną. W 1945 zamieszkał w Krakowie, gdzie wraz z legionistą i akowcem płk. Janem Maksymilianem Sokołowskim podjął działalność konspiracyjną w Konwencie Organizacji Niepodległościowych (KON) i zaczął wydawać pismo „Wolność i Prawda”, w którym publikowano nasłuchy radiowe oraz artykuły publicystyczne. Nawiązał też kontakty z grupą byłych członków AK, którzy wydawali pismo „Sygnały”, m.in. Ryszardem Kozłowskim, Franciszkiem Piekielniakiem (Ksawery Bukowiecki) i Janem SteczkowskimMarek Gałęzowski, Wierni Polsce. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939–1947, Warszawa: Wydawnictwo LTW, 2005, s.