lingwistyce komputerowej, gdzie opis języka musi być bardzo rygorystyczny, oparty na jasnych regułach, które można zaimplementować w postaci kodu czytelnego dla komputera.
W nowszych publikacjach dotyczących języka polskiego liczba części mowy jest zazwyczaj większa niż w tradycyjnym podziale. Występujące w „starej” (szkolnej) klasyfikacji kategorie uzupełnia się najczęściej o takie klasy jak, np. modulanty, modyfikatory, modalizatory, relatory (konektory), dopowiedzenia, operatory metatekstowe. To nie wszystkie różnice między „starymi” a „nowymi” klasyfikacjami. Oprócz dodania nowych części mowy, autorzy (w oparciu przesłanki, o których była mowa wyżej) modyfikują tradycyjne klasy wyrazów. Najczęściej wprowadzane zmiany dotyczą klasyfikacji zaimków, liczebników, przymiotników, przysłówków i partykuł. Autorzy, opierając się na jednym bądź dwu kryteriach (składniowym i/lub morfologicznym), starają się uzyskać jak najbardziej jednorodną klasę wyrazów. Pierwsze z nich pełni wtedy funkcję kryterium podstawowego, na podstawie którego możliwe jest wyodrębnienie wszystkich części mowy, a kryterium morfologiczne jest kryterium pomocniczym (nie zawsze). Trzecie kryterium, semantyczne, jest pomijane przy klasyfikacji albo pełni rolę pomocniczego, podobnie jak kryterium morfologiczne.