Latem 1792 był przez krótki czas w Armii Północnej razem ze swoimi dwoma synami – księciem Chartres i księciem Montpensier. Powrócił do Paryża tuż przed rewolucyjnym przewrotem 10 sierpnia.

Po wprowadzeniu republiki zrzekł się wszelkich tytułów. Wyparł się bycia synem Ludwika Filipa Grubego (do którego był bardzo podobny), twierdząc, że matka spłodziła go z koniuszym z Saint-Cloud, a więc jest „synem ludu” i przybrał potwierdzone przez magistrat paryski miano obywatela Philippa Égalité. Pomagał jednak ukrywającym się rojalistom, uratował m.in. życie Louisa René Quentina de Richebourg de Champcenetz, gubernatora Tuileriów, swojego osobistego wroga.

Jako „syn ludu” został wybrany do konwentu z listy paryskiej. Podczas procesu Ludwika XVI oddał, po pełnej oskarżeń mowie, swój głos za skazaniem króla na śmierć, pragnąc zapewne uratować i siebie, i syna, księcia Chartres. Niewiele to pomogło, gdyż Chartres uciekł w marcu 1793 wraz z przyjacielem, generałem Dumouriezem, do Anglii, po czym rząd rewolucyjny nakazał aresztować wszystkich Burbonów pozostających we Francji. Nastąpiło to 5 kwietnia 1793.