Szucha.
Ostatnie miesiące życia thumb|upright|Teresa z matką Marią w 1944; jej ostatnie znane zdjęcie W lipcu 1944 roku opuściła sanatorium w Otwocku. Pomimo złego stanu zdrowia uczestniczyła w powstaniu warszawskim. Przydzielono ją do zaplecza gospodarczego batalionu „Harnaś”. Zajmowała się szyciem opasek i części mundurów, rzeźbiła ryngrafy z Matką Boską. Podczas powstania chorowała również na płonicę i anginę. Po upadku powstania trafiła do obozu dla chorych w Tworkach. Tam została odnaleziona przez koleżankę matki, doktor Izabellę Wolframównę.
W grudniu 1944 roku została przez matkę wywieziona do Zakopanego. Pod koniec życia chorowała również na zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Zmarła 1 lutego 1945 roku. Zgodnie ze swoją wolą została pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach wśród innych poległych powstańców, a na jej grobie ustawiono krzyż z koroną cierniową. Jej grób znajduje się w kwaterze 26. Na granitowym krzyżu uwieczniono fragment z jednego z jej wierszy: Ciężka, ach jakże ciężka cierniowa korona… / Jej ból szarpiący skronie, Warszawo, Ty znasz!.