Spowodowało to chęć odwetu i żądanie zbrojnej ochrony manifestacji.
Pierwszym wystąpieniem o charakterze zbrojnym organizacji z użyciem broni była akcja przeciwko mobilizacji do armii w związku z wojną rosyjsko-japońską na Placu Grzybowskim 13 listopada 1904 roku, organizowana przez Józefa Kwiatka. Nastąpiło tu ostre starcie i wymiana strzałów pomiędzy grupą uzbrojonych robotników z PPS, członków robotniczych kół bojowych, a kozakami i policją. Wystąpienie na Placu Grzybowskim i odbiło się szerokim echem w kraju i za granicą i spotęgowało falę demonstracji antycarskich. Koła uczestniczyły również w kolejnych manifestacjach antymobilizacyjnych. W trakcie manifestacji 24 grudnia 1904 w Radomiu, w obronie sztandaru PPS poległ Wiktor Cymerys-Kwiatkowski. Po stronie rosyjskiej zginął płk. Bułatow, zaś 15 stycznia 1905 w Łodzi również w obronie sztandaru zginął Tomasz Księżczyk. Bojowcy, aby zapobiec mobilizacji, wysadzili mosty pomiędzy Radomiem a Jedlnią, Łodzią a Pabianicami oraz Zduńską Wolą i Sieradzem.