Straty polskie wyniosły 150 zabitych i 350 rannych.
Po bitwie Dnia 17 grudnia wraz ze świtem Hunia wolno poprowadził swój taborek do Borowicy, gdzie dołączył do niego ze swoimi resztkami Paweł Pawluk i Skidan, natomiast Mikołaj Potocki ruszył ku Mosznom (wtedy już wolnym od Kozaków, którzy wycofali się do Czerkas). Po połączeniu się z chorągwiami wojewody podolskiego Stanisława Potockiego ruszył 19 grudnia na Czerkasy. W Czerkasach dołączył jeszcze pułk z wojsk hetmana wielkiego koronnego Stanisława Koniecpolskiego. 20 grudnia wojska polskie ruszyły do Borowicy, gdzie stał Paweł Pawluk z kilkoma tysiącami niedobitków. Kozacy jeszcze byli dość silni i do tego mieli 3 działa i 6 hakownic zabranych z Czerkas. Jednak morale było bardzo niskie. Gdy rozpoczęło się regularne oblężenie, ciągły ostrzał artyleryjski skłonił czerń do uratowania swej skóry kosztem Pawluka.
Doszło do pertraktacji i 24 grudnia podpisano akt kapitulacji, kończący powstanie. Ze strony kozackiej podpisał ją pisarz wojska zaporoskiego Bohdan Chmielnicki.
Zobacz też konflikty zbrojne w historii Polski
Bibliografia Гайдай Л. Історія України в особах, термінах, назвах і поняттях.-Луцьк: Вежа, 2000. Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I
Kategoria:Bitwy w historii Polski Kategoria:Powstania kozackie w I Rzeczypospolitej Kategoria:Bitwy w historii Ukrainy Bitwa pod Kumejkami Kategoria:Bitwy w XVII wieku