W pierwszym i drugim wydaniu dramat został ponadto opatrzony dedykacją: Poświęcone Marii. Pod imieniem Marii ukrywa się kobieta, która w tym czasie odgrywała bardzo ważną rolę w życiu uczuciowym Krasińskiego – Joanna Bobrowa. Krasiński napisał dramat przed jej poznaniem. Utwór był przedmiotem wspólnej lektury podczas spotkań z Bobrową w Niemczech. Być może też to ona właśnie pośredniczyła przy przekazaniu rękopisu Jüglowi we Frankfurcie.
Treść Część I Anioł Stróż błogosławi tego kto ma serce i przyzywa żonę dobrą i skromną. Złe duchy wysyłają cień nałożnicy wczoraj umarłej, sławę – starego orła wypchanego w piekle i spróchniały obraz Edenu, dzieło Belzebuba. Ksiądz udziela ślubu młodej parze. Pan młody przeklina siebie, jeśli by miał nie dotrzymać przysięgi. Po czym zachwyca się pięknem swojej żony w tańcu. Zły Duch pod postacią dziewicy, która niedawno zmarła, lecąc nad ziemią przyozdabia się kwiatami, wdziękami zmarłych kobiet, szatami księżnej. W przybranej postaci Dziewica pojawia się Mężowi w sypialni, jako dawna kochanka, i oskarża go o zdradę. Mąż wybiega za zjawą do ogrodu. Czuje, że przebudził się ze snu Niemca, który zabiega tylko o przyziemne sprawy. Pragnie rozwiać się w dym i zjednoczyć ze zjawą. Przysięga jej, że pójdzie za nią na każde wezwanie.