Jednak już w liście z jesieni 1833 do Konstantego Gaszyńskiego Krasiński przedstawia swój dramat jako utwór poświęcony walce dwóch pryncypiów arystokracji i demokracji. A w liście do Henryka Reeve’a z 19 grudnia 1833 przedstawia głównego bohatera jako postać heroiczną, potężną indywidualność skazaną na zagładę, na pewną i samotną śmierć. W tym ujęciu tytuł dramatu należałoby raczej interpretować w znaczeniu mężczyzna, czy nawet mąż stanu. Ostatecznie jednak autor zdecydował się na tytuł Nie-Boska komedia, nawiązując do romantycznego kultu dla poezji Dantego i jego Boskiej komedii i podkreślając zarazem odrębną tematykę i miejsce akcji swego utworu, która nie będzie się działa w zaświatach, ale na Ziemi. W metaforycznym sensie boskiemu porządkowi zaświatów został przeciwstawiony świat nie-boski, piekło ziemskie.
Autor zaopatrzył utwór w dwa motta. Pierwsze: Do błędów, nagromadzonych przez przodków, dodali to, czego nie znali ich przodkowie – wahanie się i bojaźń;