Jego szeroko wznawiany esej z 1969 – Słuchajcie, marksiści!, miał stanowi ostrzeżenie dla Studentów na rzecz Demokratycznego Społeczeństwa przed zbliżającym się przejęciem przez grupę marksistowską. Pisał w nim: „Po raz kolejny umarli chodzą pośród nas, ironicznie, obłożeni imieniem Marksa, człowieka, który próbował pochować zmarłych w XIX wieku. Tak więc rewolucja naszych czasów nie może zrobić nic lepszego od parodii, tym razem, rewolucji październikowej 1917 r. i wojny domowej 1918-1920 r. z jej „linią klasową”, bolszewicką partią, ‘proletariacką dyktaturą’, purytańską moralnością, a nawet hasłem ‘radziecka władza”. Te i inne wpływowe eseje z lat sześćdziesiątych XX w. zostały zantologizowane w książce Post-Scarcity Anarchism (1971).

W latach 1969–1970 uczył w Alternative University, kontr-kulturowej szkole w Nowym Jorku. W 1971 wraz z grupą przyjaciół przeprowadził się do Burlington w Vermont, aby zrealizować swoje pomysły dotyczące decentralizacji. Jesienią 1973 został zatrudniony przez Goddard College do prowadzenia wykładów na temat technologii. Z czasem objął stanowisko nauczyciela i utworzył w 1974 programu Studiów nad Ekologią Społeczną, a następnie Instytut Ekologii Społecznej (ISE), którego został dyrektorem.