Sztolnie w Jarmucie Pierwsze wzmianki dotyczące poszukiwań kruszców (głównie złota i srebra) w tym regionie pochodzą już z XV w. Niemniej jednak najważniejszy dla rozwoju górnictwa był wiek XVIII. Książę Paweł Karol Sanguszko – ówczesny właściciel dóbr szlachtowskich – sprowadził z Węgier rzeczoznawców, którzy mieli określić najbardziej perspektywiczny obszar wydobycia kruszców. Wybór padł na rejon Jarmuty. W 1732 r. Sanguszko powołał do życia przedsiębiorstwo górniczo-hutnicze, mianując administratorem firmy spiskiego Niemca – Andrzeja Reissingera. Zakupił on odpowiedni sprzęt oraz zatrudnił, oprócz miejscowej ludności, wykwalifikowanych górników ze Spisza. Ponieważ prowadzone prace nie przynosiły spodziewanych korzyści, w 1736 r. Sanguszko zarządził likwidację przedsiębiorstwa. W międzyczasie jednak niemiecki specjalista węgierskiego pochodzenia Andrzej Bittener, wykonał analizy prób kruszców, a na ich podstawie ocenił złoża Jarmuty jako obiecujące. Wyniki analiz i badania terenowe spowodowały ożywienie prac górniczych. Od 1738 r. Bittener oficjalnie objął kierownictwo nad robotami górniczo-hutniczymi na Jarmucie. Sprowadził górników z Saksonii oraz wybudował w Szlachtowej hutę i infrastrukturę dla pracowników. Bittenerowi zależało głównie na zgromadzeniu jak największej ilości rudy i przystąpieniu do wytopu.