Po powstaniu polskich formacji wojskowych na Wschodzie pełnił w nich funkcję instruktora oświatowego.

W 1917 powrócił do Polski. W 1918 został przez arcybiskupa warszawskiego, kardynała Aleksandra Kakowskiego, oddelegowany do Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich, gdzie wybrano go sekretarzem generalnym. Działał także w katolickich związkach zawodowych. W 1919 został wybrany z okręgu stołecznego Warszawy jako poseł na Sejm Ustawodawczy. Był sekretarzem Prezydium Sejmu i członkiem kilku komisji sejmowych. Politycznie wchodził w skład klubu poselskiego Związku Ludowo-Narodowego, a następnie nowo powstałego Chrześcijańskiego Narodowego Klubu Robotników Chrześcijańskiej Demokracji. W 1920 został działaczem Chrześcijańsko-Narodowego Stronnictwa Pracy. Jednocześnie brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako kapelan. W 1922 ponownie uzyskał mandat posła Sejmu RP, kandydując z Grodna. Działał w komisji budżetowej i regulaminowej; współtworzył projekty ustaw z zakresu prawa pracy. Do 1929 był członkiem najwyższych władz ChNSP (przekształconego w 1925 w Polskie Stronnictwo Chrześcijańskiej Demokracji); w 1927 był traktowany przez rząd jako lider chadecji obok Józefa Chacińskiego. W 1926 był przeciwnikiem zamachu majowego Józefa Piłsudskiego;