Ruch ten domagał się: przywrócenia tradycyjnej treści Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego (z formułą „służyć Bogu i Polsce” – wersja zawarta w przedwojennym statucie ZHP z 1936 roku), odkłamania historii harcerstwa i oparcia systemu wychowawczego na przykładzie własnym kadry wykazującej się wysokimi wartościami moralnymi.
Kulminacyjnym momentem jawnej działalności KIHAM był Jubileuszowy Zlot 70-lecia Harcerstwa Polskiego w Krakowie (wrzesień 1981), który zgromadził ok. 6 tysięcy uczestników i był pierwszą od lat masową akcją harcerską nienarzuconą odgórnie.
Wprowadzenie stanu wojennego przerwało próby reform. W czerwcu 1982 r. władze ZHP zdelegalizowały Radę Porozumienia KIHAM. Na znak protestu przeciwko tej decyzji pięciu członków Rady Naczelnej ZHP (Grzegorz Nowik, Andrzej Jaczewski, Wojciech Wróblewski, Kazimierz Wiatr, Wiesław Pietruszak) 26 czerwca 1982 opuściło jej obrady i wystosowało do Prezydium Rady pisemny protest. Instruktorzy nie zaprzestali jednak działalności, dostosowując formy pracy do realiów konspiracyjnych. 12 września 1982 roku na Jasnej Górze (przy okazji pielgrzymki) odbyło się ostatnie jawne spotkanie Rady Porozumienia KIHAM, podczas którego wystosowała ona apel do Kręgów, by rozwiązały się, ale pracowały dalej w sposób utajniony.