Istniała bardzo duża różnorodność rozwiązań stosowanych w grupach warownych. Przeciętna duża grupa liczyła, jak już wspomniano, 5–6 bloków oraz 2 bloki wejściowe. Grupy dzieliły się na dwie części – bojową i zaplecza. Część zaplecza mieściła się kilkaset metrów do ponad kilometra za częścią bojową. Jej podstawę stanowiły bloki wejściowe i połączone z nimi tunelami – podziemne koszary i magazyny. Największe grupy miały ponad 1000 osób załogi, przeciętnie było to około pół tysiąca ludzi. Ponieważ planowany czas obrony grup linii miał wynosić nawet trzy miesiące, magazyny musiały pomieścić nie tylko żywność, ale również amunicję, odpowiednią ilość ropy do napędzania silników Diesla czy części zamienne. Część bojowa składała się z bloków bojowych, rozrzuconych na przestrzeni kilkuset metrów, wzajemnie osłaniających się ogniem. Wszystkie obiekty grupy połączone były tunelami.
Wyróżnić można trzy podstawowe typy bloków w części bojowej: bloki piechoty, bloki artylerii, bloki obserwacyjne,
oraz bloki mieszane, których budowa wynikała zazwyczaj z oszczędności.