Na gruntach ubogich proces może trwać przez całe życie drzewostanu, na terenach żyźniejszych warstwowość ściółki stopniowo ginie po osiągnięciu zwarcia koron, a pojawia się ponownie dopiero po rozluźnieniu zwarcia (20-30 lat).
Ponieważ następstwa założenia monokultury sosnowej zmieniają się wraz z wiekiem można je podzielić według powyższego kryterium i umiejscowić w określonym miejscu lub warstwie młodego lasu.
Zjawiska występujące na etapie uprawy Zjawiska występujące w glebie, ubogiej warstwie próchnicy i runa: Bez względu na pochodzenie uprawy, (sztuczne lub samosiew), drzewka konkurują ze swymi sąsiadami o składniki pokarmowe i wodę: Na gruntach porolnych (w efekcie zalesień) sosny w warstwie ryzosfery stykają się głównie z bakteriami i grzybami, które rozkładają celulozę – dostarczaną przez rośliny zielne. Sosny początkowo przyrastają bardzo szybko, co jest związane z dużą ilością łatwo przyswajalnego azotu. Drzewa stają się bardziej podatne na choroby igieł i pędów (niedostateczne drewnienie i wrażliwość na skokowe zmiany temperatur). Na gruntach leśnych (w efekcie odnowień) sosny w warstwie ryzosfery (jak i w całym profilu glebowym) stykają się z ligniną dostarczaną przez pozostawione systemy korzeniowe, oraz substancje organiczne wydzielane przez te korzenie i dyfundowane do gleby.