Służba wojskowa Od 1 października 1911 do 1 września 1912 był wolontariuszem w 1 baterii konnej artylerii w armii rosyjskiej. W tym czasie zdał egzamin i uzyskał stopień chorążego rezerwy. W czasie I wojny światowej, od 1 sierpnia 1914 służył w armii rosyjskiej, gdzie mianowano go na podporucznika, a w 1917 został awansowany na porucznika. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu w marcu 1917 organizował jednostki polskie w Rosji. Był członkiem Polskiego Wojskowego Komitetu Wykonawczego, należał do organizatorów Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego (Naczpol), a na I Ogólnym Zjeździe Wojskowych Polaków w Piotrogrodzie, który odbył się w dniach 8–22 czerwca 1917, został wybrany jego prezesem. Był przedstawicielem nurtu związanego z endecją i zwolennikiem tworzenia polskich sił zbrojnych na terenie Rosji. Po przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej), na początku 1918 sprawował funkcję prezesa Rady Naczelnej Polskiej Siły Zbrojnej z siedzibą w Kijowie, która przejęła kompetencje Naczpolu i która 4 marca 1918, po zawarciu traktatu brzeskiego rozwiązała się, przekazując kompetencje Radzie Regencyjnej. W listopadzie 1918 został kierownikiem Wydziału Wojskowego powołanego wówczas w Warszawie Komitetu Obrony Kresów Wschodnich.