Do 5 lipca 1945 był uznaną na arenie międzynarodowej głową państwa polskiego, a rząd RP na uchodźstwie stanowił legalną kontynuację rządu polskiego z września 1939 (powołany został na podstawie konstytucji kwietniowej poprzez wyznaczenie następcy na urzędzie prezydenta RP przez Ignacego Mościckiego), w związku z czym jest de iure ostatnim prezydentem II Rzeczypospolitej. mały|Sarkofag Raczkiewicza w Mauzoleum Prezydentów RP na Uchodźstwie

Życiorys Młodość i wykształcenie Był synem Józefa i Ludwiki z Łukaszewiczów. Uczęszczał do 8-klasowego gimnazjum klasycznego w Twerze, gdzie w 1903 zdał egzamin dojrzałości. Studiował następnie prawo i matematykę na Uniwersytecie Petersburskim. Działał w jawnych i konspiracyjnych organizacjach młodzieżowych: nielegalnej Organizacji Młodzieży Narodowej i Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. By uciec przed represjami politycznymi przeniósł się do Dorpatu, gdzie w maju 1911 ukończył miejscowy uniwersytet.

Przed I wojną światową prowadził praktykę adwokacką w Mińsku. Tam też, 25 września 1912 ożenił się z Jadwigą z domu Niesłuchowską, a ceremonia ślubna odbyła się w miejscowej katedrze katolickiej.