Rozwiązania konstrukcyjne i dotyczące uzbrojenia były bardzo nowoczesne i przyczyniły się do rozwoju sztuki fortyfikacji.
Rejony Umocnione Linii Mołotowa thumb|upright=1.2|Przebieg Linii Mołotowa, wraz z podziałem na rejony umocnione, na terenach Litwy, Białorusi, Polski i Ukrainy mały|Zambrowski Rejon Umocniony, Punkt Oporu Prosienica. mały|Osowiecki Rejon Umocniony, Punkt Oporu Ciemnoszyje.
Charakterystyka Fortyfikacja opierała się na trzynastu Rejonach Umocnionych (ros. укреплённый район), zwanych RU (ros. УР), obejmujących front o długości od 80 do 100 km. Pierwszą linię obrony stanowiły umocnienia polowe nazywane pasem przesłaniania. W odległości od kilku do kilkunastu kilometrów w głąb, znajdowały się tzw. węzły obrony składające się z sieci schronów bojowych przeznaczonych dla artylerii i karabinów maszynowych. W skład Rejonu Umocnionego wchodziło od 8 do 9 węzłów obrony oraz od 3 do 5 punktów oporu, składających się z kilku, położonych blisko siebie i osłaniających się wzajemnie schronów bojowych, zabezpieczonych systemem przeszkód przeciwpiechotnych i zapór przeciwpancernych.
Wykaz Utworzono 13 Rejonów Umocnionych: