W końcu jazda Parlamentu pod wodzą Inchiquinna zorganizowała silną obronę, która osłoniła tyły uciekających wojsk Ormonde'a, umożliwiając jednocześnie odwrót tym oddziałom, które były w stanie wycofać się w sposób zorganizowany.
Po bitwie Ormonde twierdził, że nie stracił w bitwie więcej niż 1 000 żołnierzy, podczas gdy Jones donosił o 3 000 zabitych żołnierzach nieprzyjaciela i 2 500 jeńcach. Sam stracić miał tylko garstkę. Ormonde stracił do tego całą artylerię wraz z taborami. Co do strat – angielscy historycy przyjmują bezkrytycznie raport Jonesa, uzasadniając to tym, że w czasie pościgu uciekający zawsze ponoszą bardzo duże straty, a ścigający bardzo małe.
Po przegranej bitwie Ormonde wycofał się spod Dublina, co ułatwiło lądowanie w Dublinie Cromwella z armią liczącą 15 000 zaprawionych w bojach żołnierzy. Cromwell uznał wynik bitwy za znak od Boga, pozwalający mu podbić Irlandię. Bez zwycięstwa pod Rathmines lądowanie Cromwella byłoby niemożliwe, podbój Irlandii przez Cromwella stałby się znacznie trudniejszy, jeśli nie niemożliwy. Nieudolność Ormonde'a jako dowódcy pozbawiła irlandzkich Konfederatów złudzeń co do ich sojuszu z Rojalistami i w następnym roku Ormonde pozbawiony został dowództwa nad irlandzkimi siłami.
Bibliografia James Scott Wheeler, Cromwell in Irleand. G. A. Hayes McCoy, Irish Battles.
Kategoria:Bitwy angielskiej wojny domowej Kategoria:Bitwy w 1649 Kategoria:Historia Dublina