Wacław Micuta dowodził bezpośrednio czołgiem nazwanym „Magda” lub „Pudel”, między innymi 5 sierpnia w akcji zdobycia niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Warschau przy ul. Gęsiej („Gęsiówki”). Uwolnionych zostało wtedy ok. 350 Żydów polskich, greckich, węgierskich i francuskich. Pluton „Wacka” uczestniczył następnie w walkach w obronie cmentarzy wolskich. 11 sierpnia 1944 Polacy musieli porzucić uszkodzone czołgi i ewakuować się na Stare Miasto, gdzie przeszedł także Wacław Micuta. Podczas dalszych walk został ranny w lewe płuco, lecz po krótkim pobycie w szpitalu powstańczym uczestniczył w dalszych walkach do upadku powstania na Czerniakowie i w Śródmieściu. Podczas powstania został awansowany do stopnia kapitana.
Po wojnie postanowił nie ujawniać władzom swej działalności w AK. Pracował w Zakopanem i w Łodzi, prowadził m.in. szkołę samochodową, a od 1946 pracował jako naczelnik wydziału w Centralnym Urzędzie Planowania. W 1948 roku udało mu się wyjechać z rodziną do Szwajcarii, gdzie osiadł na stałe. Podjął pracę w Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ, następnie w innych agendach ONZ. Zajmował się tworzeniem sprawozdań o gospodarce Polski i innych krajów tzw. bloku wschodniego.