W powstaniu warszawskim uczestniczył jako dowódca obwodu i dowódca Zgrupowania pod pseudonimem „Waligóra”. 8 sierpnia został ciężko ranny przy ul. Okopowej. Ewakuowany na Stare Miasto a następnie kanałami do Śródmieścia. Pomimo ran uczestniczył w działaniach bojowych. 2 października 1944 (ze starszeństwem z dniem 29 września) mianowany podpułkownikiem „za osobistą odwagę w okresie walk w Warszawie”.
Po kapitulacji przebywał w obozach jenieckich w Lamsdorf i Oflagu II C Woldenberg. Wrócił do kraju w marcu 1945. Pod przybranym nazwiskiem „Stanisława Mazurkiewicza” pracował w Raciborzu w fabryce mydła. Ujawnił się w trakcie amnestii w marcu 1947. Niebawem zmarł w szpitalu w Katowicach.
Odznaczony 7 września 1944 Krzyżem Walecznych i 16 września 1944 Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari. Jednak odznaczenia Krzyżem Virtuti Militari nie potwierdzają źródła zawierające spisy odznaczonych.
W 1956 pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B24-12-4)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Przypisy
Bibliografia Kunert A.K., Słownik Biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, Tom 2, Warszawa 1987 Rocznik Oficerski 1928. Warszawa, 1928 Rocznik Oficerski 1932.