po 4–5 tygodniach młode karmione jest już bardziej nieregularnie. Młode albatrosy wędrowne opierzają się w pełni od środka listopada do środka grudnia, przeciętnie 278 dni po wykluciu.
Najstarszy znany albatros wędrowny podgatunku D. e. dabbenena dożył przynajmniej 38 lat. Najstarszy znany osobnik podgatunku nominatywnego (stan z 2003) przeżył przynajmniej 46 lat. Został złapany żywy na Wyspie Księcia Edwarda w 2001 roku, 41 lat i 4 miesiące po jego zaobrączkowaniu. Nie wiadomo, w jakim wieku był przy zaobrączkowaniu, szacunkowy jego wiek wynosił 46–51 lat.
Status i zagrożenia Poszczególne podgatunki różnią się statusem zagrożenia IUCN (stan w 2020): albatros atlantycki (D. (e.) dabbenena) – krytycznie zagrożony (CR, Critically Endangered) od 2008 roku, wcześniej w latach 2000–2007 zagrożony (EN) albatros białolicy (D. (e.) amsterdamensis) – zagrożony (EN) od 2018 roku, wcześniej krytycznie zagrożony (CR) od 1994 roku albatros różowodzioby (D. (e.) antipodensis) – zagrożony (EN) od 2017 roku, wcześniej klasyfikowany jako narażony (VU) od 2000 roku albatros wędrowny (D. (e.) exulans) wraz z auklandzkim (D. (e.) gibsoni) – narażony (VU)