Specyficzne dla społeczności cechy rozpowszechniają się jedynie przez kontakt pomiędzy poszczególnymi grupami, tak więc często cecha powszechna w jednej części środowiska jest prawie zupełnie niespotykana w innej.
Istnieje też drugi mechanizm rozpowszechniania cech kultury hakerskiej – konwergencja. Kultura hakerska jest raczej uważana za wartość podporządkowaną wysokim możliwościom technicznym i przywiązanie hakerów do tradycji własnej społeczności jest relatywnie niskie, tak więc te cechy kultury, które sprzyjają hakowaniu, są promowane, a te, które mu przeszkadzają, tracą popularność. Ponieważ technologia jest w danym czasie podobna we wszystkich miejscach, a zatem podobne właściwości kultury są wszędzie technologicznie pozytywne, ta sama cecha może się niezależnie rozpowszechnić w wielu różnych grupach. Taki charakter miało rozpowszechnienie się m.in. Linuksa, Perla czy Open Source – rozpowszechniały się one jednocześnie wśród wielu hakerów i ich lokalnych środowisk, ze względu na swój bardzo korzystny wpływ na możliwości hakowania, a nie ze względu na wpływ centralnych instytucji, tak jak to ma często miejsce w innych kulturach.