Podczas Kampanii Wrześniowej 1939, trałowce te operowały na rzece Strumień. Wobec niemożności wycofania się na zachód po wkroczeniu wojsk radzieckich na ziemie polskie, trałowce T 1 i T 3 zostały 20 września 1939 wysadzone w powietrze przez załogi na rzece Strumień, a T 2 samozatopiony na jeziorze Horodyszcze.
Dane techniczne wyporność: 10,2 t wymiary: długość – 11,2 m (maksymalna z trałem – 18,5 m), szerokość – 2,8 m, zanurzenie – 0,4 m napęd: silnik wysokoprężny o mocy 48 KM, 1 śruba prędkość: 12 km/h załoga: 5 uzbrojenie: prawdopodobnie brak stałego, 4 miny rzeczne typu Rybka. wyposażenie: trał kontaktowy, hak holowniczy
Powojenne trałowce rzeczne Jako trałowce rzeczne były także oznaczone powojenne kutry trałowe typu TR-41, znane też jako projekt 151 (skrót TR pochodził od: trałowiec rzeczny). 7 jednostek tego typu weszło do polskiej służby w latach 1954–1956 (numery: TR-41 – TR-47). Pomimo klasyfikacji jako trałowce rzeczne, były to w rzeczywistości kutry trałowe i nie były one używane na rzekach, ale na wodach przybrzeżnych.
Zobacz też trałowiec Trałowce w polskiej Marynarce Wojennej polskie kutry trałowe
Przypisy
Kategoria:Polskie okręty rzeczne z okresu 1920–1939 Kategoria:Polskie okręty rzeczne z okresu II wojny światowej Kategoria:Polskie trałowce z okresu 1920–1939 Kategoria:Polskie trałowce z okresu II wojny światowej