Stan dróg w okresie po I wojnie światowej był fatalny, nienadający się do ruchu zmotoryzowanego. Istniała pewna liczba dróg utwardzonych, jednak były to drogi o nierównej powierzchni, z tzw. kocich łbów. Dopiero w 1928 na Śląsku rozpoczęto przebudowę dróg i stosowanie nawierzchni ulepszonych, a w 1931 w reszcie kraju. Do 31 grudnia 1937 wykonano 1018 km nawierzchni z kostki kamiennej, 951 km nawierzchni bitumicznych (asfaltowych i smołowych), 446 km nawierzchni z klinkieru, 189 km nawierzchni betonowych, 3 km nawierzchni z kostek drewnianych; łącznie 2607 km dróg. W 1938 przebudowano kolejne 350 km dróg, tak więc w końcu 1938 było w Polsce 2957 km dróg ulepszonych i przystosowanych do ruch samochodowegoWielki Leksykon Uzbrojenia Wrzesień 1939, tom 29., wyd. 2014, s. 9 i 10.
W drugiej połowie lat dwudziestych nastąpiło pewne ożywienie w motoryzowaniu, w wyniku zakładania licznych montowni zagranicznych firm motoryzacyjnych, takich jak Ford, Chevrolet, Praga-Oświęcim, Citroen. Jednak już w 1929 zaczął się wielki kryzys, a z nim ubożenie społeczeństwa, wycofywanie się kapitału zagranicznego i zamykanie montowniWielki Leksykon Uzbrojenia Wrzesień 1939, tom 29., wyd. 2014, s. 10 i 11.