Rywalizacja amerykańsko–francuska toczyła się także na polu reprezentacyjnym w Pucharze Davisa. Richards był w składzie ekipy amerykańskiej w latach 1922, 1924, 1925 i 1926. We wszystkich tych latach trofeum przypadało Amerykanom, ale sam zawodnik miał problemy z przebiciem się na pozycję singlisty wobec dominacji Tildena i Johnstona. Jedynie w 1924 roku Richards wystąpił w grze pojedynczej, pokonując Geralda Pattersona i Pata O’Harę Wooda. Partnerując Tildenowi pokonał tych samych zawodników w deblu, rewanżując się tym samym za porażkę deblową w finale Pucharu Davisa z 1922 roku. Podobnie jak w 1922, w finałach 1925 i 1926 udział Richardsa ograniczył się do debla, tym razem w parze z Richardem Williamsem, i oba mecze przyniosły zwycięstwa Amerykanom – w 1925 nad Lacoste’em i Borotrą i w 1926 nad Cochetem i Brugnonem. Łączny bilans występów Vincenta Richardsa w Pucharze Davisa to dwie wygrane singlowe (bez porażek) i dwie deblowe (jedna porażka). Na stosunkowo skromną liczbę gier miał wpływ ówczesny regulamin – Amerykanie, jako obrońcy tytułu, występowali jedynie w meczach finałowych.