Kariera powojenna i spuścizna Po wojnie Lettow czynił wysiłki, aby repatriować niemieckich żołnierzy oraz jeńców, starał się także, aby Afrykanie (Askarysi) byli traktowani na równi z Europejczykami. Spotkał także Richarda Meinertzhagena – oficera brytyjskiego wywiadu, z którym miał osobiste porachunki z czasu wojny.
Później w styczniu 1919 Lettow wrócił do kraju, gdzie przywitano go jak bohatera i już wcześniej awansowano do rangi generała majora (był to ostatni edykt wydany przez cesarza). Oddziały Lettowa jako jedyne otrzymały pozwolenie na wykonanie parady zwycięstwa przez Bramę Brandenburską. Była to nagroda za to, że jego wojska jako jedyne zwycięsko wychodziły wielokrotnie ze starć z liczniejszym wrogiem. Jednak już w 1920 odszedł z armii, otrzymując jednocześnie awans na Generalleutnanta.
Wkrótce Lettow stał się aktywny politycznie, stając po stronie sił prawicowych, brał m.in. udział w tłumieniu powstania komunistycznego w Hamburgu. Następnie był posłem do Reichstagu (1929–1930) z ramienia partii DNVP (Niemieccy Nacjonaliści).