15 maja 1911 książę Albert I doprowadził do zmiany przepisów, uznając Charlotte za córkę Ludwika i oficjalną członkinię monakijskiej rodziny książęcej. Dziewczyna otrzymała nazwisko Grimaldi. Wkrótce okazało się, że dokument jest nieważny z powodu obowiązujących przepisów z 1882 roku. 30 października 1918 władca Monako ustanowił nowy dokument, pozwalający jego synowi adoptować córkę. Ludwik uczynił to w Paryżu 16 maja 1919, a dziadek nadał wnuczce tytuł księżnej Valentinois. Charlotte miała w przyszłości zostać księżną Monako.
Prawo pozwalające adoptowanym dzieciom brać udział w sukcesji monakijskiego tronu obowiązywało do 2002 roku, kiedy to zniósł je syn Charlotte, książę Rainier III.
W 1920 roku księżna Valentinois zawarła związek małżeński z hrabią Pierre’em de Polignac i doczekała się dwójki dzieci: córki Antoinette i syna Rainiera. W 1922 roku zmarł jej dziadek i została oficjalnie następczynią tronu z tytułem Jej Książęcej Wysokości Dziedzicznej Księżnej Monako.