Po wojnie osiadł w Koszalinie. Początkowo pracował w administracji urzędu powiatowego i wojewódzkiego. Następnie zajął się organizacją I Liceum Ogólnokształcącego w Koszalinie i został jego pierwszym dyrektorem. Po przeniesieniu liceum do nowego budynku w 1946 przekazał kierowanie szkołą innemu nauczycielowi i pracował nad powołaniem liceum dla dorosłych, a potem liceum korespondencyjnego z punktami konsultacyjnymi w Słupsku, Sławnie i Kołobrzegu. Jednocześnie był licealnym nauczycielem geografii oraz nauczycielem w Studium Nauczycielskim w Słupsku. Pracę nauczyciela kontynuował także po przejściu na emeryturę.
Był aktywnym działaczem społecznym. W okresie międzywojennym zarówno w korpusie kadetów w Modlinie, jak i później we Lwowie, organizował wojskowe ogniska geograficzne. W grudniu 1945 został członkiem Stronnictwa Demokratycznego, przez pewien czas kierował Kołem Miejskim partii w Koszalinie. W ramach działalności Towarzystwa Wiedzy Powszechnej wygłaszał liczne odczyty popularyzujące ziemię koszalińską m.in. w zakładach pracy, za co w 1959 otrzymał odznakę „Zasłużony Popularyzator Wiedzy”. Należał do Ligi Ochrony Przyrody i Związku Nauczycielstwa Polskiego. Zorganizował w Koszalinie oddział Towarzystwa Przyjaciół Pamiętnikarstwa.