W porównaniu z kutrami torpedowymi, kutry rakietowe były nieco większe, miały wyporność w granicach 100–500 t i długość 30–50 m. Przyjmuje się, że jako kutry klasyfikuje się jednostki o wyporności do 500 ton (mniejsze od klasy korwet). Ich prędkość wynosiła ok. 40 w. Uzbrojenie, oprócz 2–4 wyrzutni rakietowych, stanowiły działka przeciwlotnicze kalibru ok. 30 mm.
Właśnie taką konfigurację posiadały jedne z najbardziej znanych na świecie kutrów rakietowych, radzieckie okręty projektu 205 (w nomenklaturze NATO: typ Osa). W latach 1964–2006 polska Marynarka Wojenna posiadała trzynaście jednostek pływających projektu 205, które wchodziły w skład 3 Brygady Kutrów Torpedowych, a następnie 3 Flotylli Okrętów. Były to jedyne polskie kutry rakietowe.
Czasem kutry rakietowe wyposażano w armaty uniwersalne kalibru 57–76 mm, torpedy przeciw okrętom podwodnym czy przeciwlotnicze pociski rakietowe, co znacznie zbliżało je do klasy korwet. Przykładem takich dużych kutrów rakietowych są niemieckie jednostki typu 143 (typ Albatros) oraz 143A (typ Gepard).