Lieutenant-Admiral) Johana Evertsena (okręt flagowy Hof van Zeeland); trzecia (z Admiralicji Maas) pod wodzą admirała-porucznika Egberta Bartholomeusza Kortenaera (okręt flagowy Groot Hollandia); czwarta (flota Fryzji) dowodzona przez admirała-porucznika Auke Stellingwerfa (okręt flagowy Sevenwolden); piąta dowodzona przez wiceadmirała Cornelisa Trompa (okręt flagowy Liefde); szósta (flota Zelandii) dowodzona przez wiceadmirała Cornelisa Evertsena (okręt flagowy Vlissingen); siódma dowodzona przez wiceadmirała Volckerta Schrama (okręt flagowy Wapen van Nassau). Powodem tak dużej liczby eskadr był fakt, że mniejsze admiralicje nalegały na posiadanie własnych eskadr; Admiralicje Amsterdam i Maas (Rotterdam) podzieliły swoje floty by sprawić, aby wszystkie eskadry były równej wielkości.
Obie floty osiągnęły tak wysoki stan liczebny przez zaciąg statków handlowych. Anglicy mieli 24 takie okręty kupieckiego pochodzenia, a Holendrzy 12, niektóre z nich były potężne, jak okręty Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, specjalnie ściągnięte z Indii. Ponadto Holendrzy ponownie przystosowali do służby 18 okrętów z poprzedniej wojny angielsko-holenderskiej.