Wielu młodych architektów z Austrii, Szwajcarii, Czechosłowacji czy Węgier kształciło się na Bauhausie.
W Austrii, Szwajcarii i RFN (czyli krajach języka niemieckiego bez NRD) kontakty kulturalne były silne przez cały okres po II wojnie światowej, wielu architektów austriackich i szwajcarskich odegrało znaczącą rolę w odbudowie zachodnich Niemiec.
Modernizm w Polsce został opisany w osobnym artykule.
Szwajcaria W pierwszych latach XX wieku czołowe miejsce wśród architektów niemieckojęzycznej Szwajcarii zajmował Karl Moser, posługujący się bardzo szerokim repertuarem form i tworzący obok stosunkowo konwencjonalnych budynków historyzujących i neoklasycystycznych pierwsze konstrukcje pozostawione w surowym betonie. W czasie gdy w sąsiednich krajach Europy trwała I wojna światowa, w Szwajcarii nastąpił kryzys w budownictwie, związany z niedostępnością niektórych importowanych materiałów budowlanych. Nowoczesna architektura ograniczała się w tym czasie do nielicznych przykładów, takich jak Villa Schwob w La Chaux-de-Fonds zbudowana przez Charlesa Eduarda Jeannereta, znanego później pod pseudonimem artystycznym Le Corbusier oraz osiedle domków szeregowych w Bazylei autorstwa Hansa Bernoulliego. Po 1918 aktywność budowlana gwałtownie wzrosła, aby zaspokoić narosły w czasie wojny popyt na mieszkania.