Chociaż KGB ściśle ją monitorowało, uważa się, że państwo radzieckie powstrzymało się od wymierzenia jej surowszej kary ze względu na jej reputację na Zachodzie, ale także ze względu na niekwestionowaną pozycję jej ojca w kulturze sowieckiej.

Jej związek z Achmatową był tematem dwóch kolejnych książek. Przez całe życie Czukowska pisała także wiersze o charakterze bardzo osobistym, poruszające tematykę jej życia, utraconego męża i tragedii jej ludu.

Na starość dzieliła czas między Moskwą a daczą ojca w Pierediełkinie, osiedlu, które było domem wielu pisarzy, w tym Borysa Pasternaka.

Sofia Pietrowna stała się legalnie dostępna dla sowieckich czytelników dopiero w lutym 1988 roku, kiedy została opublikowana w czasopiśmie Newa. Publikacja ta umożliwiła publikację pozostałych dzieł Lidii Czukowskiej, gdyż Czukowska wyraźnie zabroniła jakichkolwiek publikacji jej powieści w Związku Radzieckim przed oficjalną publikacją Sofii Pietrownej.

Wybrana twórczość Powieści 1939-1940 - Sofia Pietrowna lub Opustoszały dom (ros. Софья Петровна) - wyd. Paryż 1965, wydanie rosyjskie 1988, wyd. polskie poza cenzurą 1985 1972 - Zejście pod wodę (ros. Спуск под воду)