Rozwój zakonu W latach (1880–1892) Saletyni pełnili z wielkim powodzeniem posługę misyjną w Norwegii. W 1892 roku wyjechali pierwsi Saletyni do Stanów Zjednoczonych, a w 1899 roku założono pierwsze placówki misyjne w Kanadzie. Natomiast jesienią 1899 roku kilku misjonarzy udało się na Madagaskar, aby tam objąć pracę misyjną w prowincji Vakinankaratra. Poza Szwajcarią powstały szkoły misyjne w Stanach Zjednoczonych, w Belgii i we Włoszech, które przygotowywały nowych misjonarzy. Stan personalny Zgromadzenia w roku 1896 wynosił 150 zakonników, co oznaczało przyrost o 139 członków w ciągu ostatnich dwudziestu lat.
Kiedy w roku 1901 wybuchło we Francji prześladowanie KościołaA. Galton: Church and State in France 1300-1907, New York, 1972, s. 238; A. Prost: Zarys historii Francji w XX wieku, Kraków 1997., w tym systematyczna likwidacja życia zakonnego, rząd masoński pod kierownictwem Rene Waldeck-Rousseau (1846–1904) i Émile Combesa (1835–1921)Émile Combes (1835–1921), lekarz, ongiś seminarzysta, potem odstępca od Kościoła, oddany radykalnej działalności politycznej. Oświadczył, że nie mają prawa istnieć szkoły, prowadzone nawet przez uznane zgromadzenia zakonne. M. Banaszak: Historia Kościoła katolickiego, t. 3 czasy nowożytne. 1758-1914, Warszawa 1991, s. 257.