W 1902 roku przybył do Chicago, gdzie postanowił zostać dziennikarzem. Ostatecznie jednak plan ten porzucił. Wstąpił do seminarium starokatolickiego przy polskiej parafii narodowej Wszystkich Świętych, a następnie w szeregi duchowieństwa Kościoła Polskokatolickiego. 30 grudnia 1903 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa starokatolickiego Antoniego Kozłowskiego. W około rok po otrzymaniu prezbiteriatu przyłączył się do Polskiego Kościoła Reformowanego założonego przez księdza Franciszka Hodura. W 1904 roku wziął udział w I Synodzie PNKK w Scranton, na którym została podjęta próba zjednoczenia polskich Kościołów narodowych w USA.
Początkowo pracował jako duszpasterz w Passaic. Następnie był sekretarzem biskupa PNKK. W 1910 roku został mianowany wikariuszem generalnym PNKK dla stanów Pensylwania i Maryland. W 1914 roku został skierowany do pracy w Milwaukee. Zorganizował tam parafię narodową Imienia Jezus. Uczestniczył również w tworzeniu parafii narodowej św. Piotra i Pawła w Milwaukee. Z powodzeniem prowadził działania na rzecz pobudzenia życia kulturalnego i oświatowego wśród Polonii w stanie Wisconsin. III Synod PNKK w Chicago nominował go na biskupa pomocniczego.