baptystycznych i adwentystów dnia siódmego.
Luteranizm W nabożeństwie luterańskim, Gloria Patri jest jednym ze stałych śpiewów liturgicznych, należących do liturgii wstępnej nabożeństwa głównego, a opuszczana jest jedynie od niedzieli Judica do Wielkiej Soboty (z wyjątkiem Wielkiego Czwartku) oraz w nabożeństwach żałobnych. Kończy zazwyczaj introit, czyli psalm wstępny, a poprzedza śpiew Kyrie eleison oraz Gloria in excelsis Deo lub inną antyfonę w zależności od okresu liturgicznego, np. adwentową lub pasyjną. Podobnie, jak właściwy introit, śpiewana jest w języku narodowym, na przemian przez liturga i zbór. W Polsce Kościół luterański używa od czasów Reformacji formy pochodzącej z liturgii pomorskiej z 1569 r.
Ksiądz: Chwała niech będzie Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu. Zbór: Jak było od początku, jak jest i jak będzie Na wieki wieków. Amen.
Wysokokościelni luteranie praktykują także tzw. codzienną modlitwę liturgiczną według pór dnia. Gloria Patri jest śpiewana podczas: