Wielka Brytania i Francja rozpoczęły działania wojenne już wcześniej – w 1754 roku – ale toczyły się one w koloniach Nowego Świata (tzw. wojna o kolonie amerykańskie). W 1756 roku, wskutek francuskich sukcesów, sprawy przybrały niepokojący dla Brytyjczyków obrót. Rząd brytyjski był przekonany, iż niedługo może nastąpić francuskie uderzenie na same Wyspy Brytyjskie (Francuzi faktycznie planowali inwazję). Francuski atak na Minorkę spowodował, iż Admiralicja wysłała eskadrę 10 okrętów liniowych w celu jej obrony. Mimo informacji wywiadu o znacznej sile francuskiej floty z Tulonu, która była przeznaczona do opanowania Minorki, okręty przydzielone Byngowi były w złym stanie technicznym, a ponadto miały zdekompletowane załogi, o czym Byng donosił do Londynu z Gibraltaru. Król Jerzy II zareagował nerwowo: „Ten człowiek nie będzie walczył!” i kazał wysłać do Gibraltaru sir Edwarda Hawke’a, by przejął komendę. Hawke wyruszył 16 czerwca, ale było już za późno.