Podczas negocjacji nad składem rządu po wyborach w grudniu 2005 Nuri al-Maliki został wskazany jako kandydat na szefa rządu, gdyż uważano go za polityka słabego, nieskutecznego i w zbyt dużym stopniu zależnego od poparcia innych działaczy. Zwłaszcza w pierwszych latach na stanowisku al-Maliki musiał w swoich decyzjach liczyć się z opiniami polityków sunnickich i kurdyjskich, a przede wszystkim – z bardziej wpływowymi działaczami partii szyickich. Al-Maliki nie spełnił jednak ani żądań sunnitów w zakresie ponownego dopuszczenia do armii oficerów tego wyznania, ani oczekiwań Kurdów domagających się referendum w sprawie statusu prawnego Kirkuku. Otrzymywał natomiast poprawne stosunki z Muktadą as-Sadrem i Armią Mahdiego. Al-Maliki musiał również brać pod uwagę oczekiwania Amerykanów względem Iraku, formalnie od 2004 w pełni suwerennego.