W 1674 dowodził prawym skrzydłem w bitwie pod Seneffe, następnie został kapitanem gardes du corps, a w 1675 Marszałkiem Francji. W 1676 stał na czele armii Renu, ale nie odniósł większych sukcesów. W 1677 szturmował Valenciennes, a w 1678 pobił Księcia Orańskiego w bitwie pod St. Denis (znanej także jako bitwa pod Mons) już po podpisaniu pokoju w Nijmegen. W 1680 popadł w konflikt z Louvois, w wyniku czego spędził kilka miesięcy w Bastylii.
Wojna palatynacka Gdy wybuchła kolejna wojna, król oraz Louvois doszli do wniosku, że Luxembourg był jedynym wodzem, który potrafi sobie poradzić z księciem Orańskim, i otrzymał dowództwo nad armią we Flandrii. 1 lipca 1690 odniósł wielkie zwycięstwo nad Księciem Waldeckiem w bitwie pod Fleurus. W następnym roku dowodził armią w zwycięskiej bitwie pod Leuze 18 sierpnia 1691.
W następnej kampanii dowodził oblężeniem twierdzy Namur oraz pobił Wilhelma Orańskiego w bitwie pod Steenkerke w 1692; a 29 lipca 1693 odniósł wielkie zwycięstwo pod Neerwinden, po której został nazwany le tapissier de Nôtre Dame z powodu wielkiej liczby zdobytych sztandarów, które wysłał do słynnej katedry.