Trolejbusy wyposażone w dodatkowy napęd mają z reguły układ automatycznego opuszczania i podnoszenia odbieraków, a charakterystyczne „daszki” na sieci trakcyjnej służą do naprowadzania pałąków. Odbierak rolkowy – ten typ stosowany był przede wszystkim w górnictwie oraz w urządzeniach dźwigowych. Elementem stycznym z siecią jezdną był tutaj jeden krążek lub dwa krążki toczne, dociskane do niej od dołu (w przypadku sieci zawieszonej elastycznie) lub nie dociskane (dla sieci jezdnych nieelastycznych). Odbierak belkowy – odbierak składający się z jednego ramienia ukośnego i jednego ramienia poziomego. Miał masę 26 kg i był napinany poprzez drążki łączące go z cylindrem pneumatycznym. Konstrukcja ta została opracowana w latach 80. XX w. w Omskim Instytucie Transportu Kolejowego w Związku Radzieckim i nie doczekała się szerszego zastosowania ze względu na zbytnią długość i wrażliwość na kierunek jazdy (różnice siły aerodynamicznej). Odbierak prętowy – odbierak w postaci pionowej metalowej rury, którą poprowadzony jest kabel zakończony półkoliście wygiętym drutem, który ślizga się po metalowej siatce zasilającej;