W kilka lat później wzorem Wielkiej Brytanii podążyły Belgia, Francja i Holandia (typ Tripartite, 1984 rok) oraz Włochy (typ Lerici, 1985 rok).
Opis klasy thumb|Francuski „Céphée”, typu Tripartite (eks belgijski „Iris”) Wykrywanie min odbywa się przy pomocy sonarów podkadłubowych i holowanych, a także urządzeń elektrooptycznych, elektromagnetycznych i laserowych. Po zlokalizowaniu obiektu w toni wodnej i dokładnym określeniu jego pozycji, rozpoczyna się procedurę zniszczenia poprzez detonację. W tym celu wysyła się płetwonurków-minerów lub opuszcza zdalnie sterowane pojazdy podwodne ROV (ang. remotely operated vehicle), których zadaniem jest przeprowadzenie dokładnych oględzin i przymocowanie ładunku wybuchowego.
Klasyczne niszczyciele min są przeważnie okrętami o wyporności standardowej 400–800 t, długości 40–60 m i zanurzeniu 2–3 m. Ich zasięg wynosi ok. 2000 Mm, a osiągana prędkość kilkanaście węzłów. Zależnie od wielkości jednostek załoga to 30–60 oficerów, podoficerów i marynarzy. Oprócz urządzeń detekcyjnych i pojazdów podwodnych czasem montowane są również trały kontaktowe, elektromagnetyczne i akustyczne. Uzbrojenie jest typowo defensywne, składa się przeważnie z 1–2 armat uniwersalnych kal. 20–30 mm i tyluż wielkokalibrowych karabinów maszynowych.