Ewolucja koniowatych rozpoczęła się we wczesnym kenozoiku, około 70 milionów lat temu. Na podstawie szczątków szkieletowych można wnioskować o sposobie poruszania się, diecie oraz środowisku życia dawnych koni. Podczas gdy współczesne konie dzikie zamieszkują głównie otwarte tereny, takie jak sawanny, stepy i półpustynie, przodkowie z paleocenu i oligocenu zamieszkiwali obszary leśne dzisiejszej Europy oraz Ameryki Północnej i żywili się liśćmi, co odzwierciedla budowa ich zębów – zęby niskokoronowe u roślinożerców liściastych i wysokokoronowe u trawiastych. Były to niewielkie ssaki, porównywalne rozmiarami do królika, poruszające się na pięciopalczastych kończynach. Palce zakończone były pazurami, a uzębienie, wyposażone w ostre korony, wykazywało cechy zbliżone do zębów ssaków mięsożernych.
Eohippus wczesny eocen około 60 mln lat temu Ewolucja koniowatych rozpoczęła się około 60 milionów lat temu, na początku trzeciorzędu. W tym okresie ssaki, wywodzące się z gadów około 200 milionów lat wcześniej, zaczęły intensywnie różnicować się i przystosowywać do zróżnicowanych warunków środowiskowych, w tym do nowych źródeł pokarmu roślinnego. W wilgotnych i ciepłych lasach pierwotnych pojawił się wówczas niewielki ssak wielkości lisa, nazwany (od epoki eocenu).