Ponadto w 1946 utworzono Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk z podległymi mu urzędami terenowymi, których zadaniem było sprawowanie nadzoru nad prasą i publikacjami oraz kontrola rozpowszechniania wszelkiego rodzaju utworów za pomocą druku. Od końca lat czterdziestych zmniejszało się więc występowanie w krajowych publikacjach przymiotnika sowiecki, a zwiększało użycie radziecki, co na łamach Kultury krytykował Stanisław WestfalJak wie każdy czytelnik pism drukowanych w Polsce, przejęte z rosyjskiego terminy „Sowiety”, „sowiecki”, zostały usunięte z oficjalnego użytku przez rządzące sfery komunistyczne. Wprowadzono natomiast ukuty w okresie rewolucji rosyjskiej (1919?) termin „radziecki”, będący przekładem z rosyjskiego przymiotnika „cоветский” – „związany z radą, z radami” (cовет „rada”). (…) Wprowadzenie po r. 1944 przymiotnika „radziecki” było zaprzeczeniem dwudziestokilkoletniej tradycji polskiej: do owej daty terminy Sowiety, sowiecki były – komunistów nie licząc – wyłączne. Nie kłóciło się to z duchem języka polskiego od kilku stuleci polszczyzna, mimo fal uzasadnionego lub nieuzasadnionego puryzmu, „czyścicielstwa”, wykazuje wyrazistą skłonność do przejmowania słów obcych dla zawartej w nich barwy stylowej lub kolorytu lokalnego.