Sędzia Izby Wojskowej (1962–1964), następnie szef Wydziału I Izby Wojskowej Sądu Najwyższego (1964) oraz Wydziału II Izby Wojskowej (1964–1967) Sądu Najwyższego. W 1968 awansował na stopień pułkownika. Uchwałą Rady Państwa PRL z 23 maja 1969 powołany na sędziego Sądu Najwyższego w Izbie Wojskowej. W latach 1969–1984 zastępca prezesa Izby Wojskowej Sądu Najwyższego – szef oddziału nadzoru sądowego. W 1976 ukończył Podyplomowe studium organizacji i zarządzania w Akademii Sztabu Generalnego WPJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 255–256.

W okresie stanu wojennego w Polsce (1981–1983) był pełnomocnikiem Komitetu Obrony Kraju – komisarzem wojskowym w Ministerstwie SprawiedliwościZbigniew Bujak, „Prawa człowieka i obywatela w PRL. 13.XII.1981 – 31.XII.1982”, z serii „Biblioteka Kultury”, tom 49 (Dokumenty), Instytut Literacki w Paryżu, 1983, s. 98..

Od 1984 do 1990 Naczelny Prokurator Wojskowy – zastępca Prokuratora Generalnego PRL. W latach 1985–1989 zastępca członka Trybunału Stanu. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 3 października 1986 awansowany do stopnia generała brygady. Nominację wręczył mu 10 października 1986 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa, Zwierzchnik Sił Zbrojnych PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski.